มาสมัครบ้านหลังใหม่แล้วปรากฎว่าอัพได้สองทีแล้วก็หายไปนานเลย เหตุผลก็คือยังตกใจอยู่กับสิ่ง

ที่เกิดขึ้นในบ้านหลังที่แล้วอยู่ แอบเศร้าใจนิดหน่อยก็คืออีกไม่กี่วันก่อนที่จะเกิดเรื่องตัวเรานับวัน

นับคืนว่าอีกไม่ถึงเดือนเราก็จะเป็นสมาชิกของบ้านหลังนั้นได้ครบปีแล้ว แต่ทุกอย่างก็นะ.....

ตอนนี้ทำใจได้แล้วเหมือนกับที่เขาบอกว่า "ไม่มีงานเลี้ยงไหนไม่มีวันเลิกลา"

ขอระบายเรื่องของตัวเองดีกว่าเอาเรื่องอะไรก่อนอืมเอาเรื่องหวานก่อนหรือกันเนอะเรา

1. เรื่องราวระหว่างเราที่ไปแอบรักหญิงสาวคนหนึ่งที่ชื่อว่าเปตอง

หลังจากเมื่อสองสามเดือนก่อนได้ไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งในวันงานเลี้ยงของคณะรัฐศาสตร์ ป โท

แล้วก็ได้ไปแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่งเขาอยู่ sec3 แต่เราอยู่ sec4 ไม่รู้ดิว่าอยู่ดีๆไปประทับใจอะไร

เขาหนักหนา ตอนแรกๆก็คิดว่าชอบเพราะว่าเขาเก่งดีนะกล้าแสดงออกดีแต่จริงๆน่าจะมีอะไรลึกๆ

กว่านั้นยังหาคำตอบจากตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ตอนแรกๆก็อยากจะแค่เก็บเธอไว้ในใจ แค่ได้

เห็นได้มองก็พอใจ ไม่ได้ต้องการอยากจะไปคุย ไปรู้จัก ไปสนิทอะไรกับเขาเลย เพราะเราเจียมตัว

ของเราดีว่าคงไม่มีหวังหลอกคนแบบนี้เขาคงมีเจ้าของไปแล้วละ แต่ก็ยังห้ามใจไม่ได้ก็เผลอไป

ถามข้อมูลของเขาจากเพื่อนๆพี่ๆในห้องจนเขาจับได้ว่าไปแอบชอบ พี่ๆเพื่อนๆทุกคนก็เอาใจช่วย

ใหญ่เลย ตอนนั้นยอมรับว่าคิดหนักมากเพราะกลัวจะผิดหวังเหมือนทุกครั้งในชีวิตที่ผ่านมา แต่พี่ๆ

เพื่อนก็เข้ามาช่วยเต็มที่ ทั้งหาเบอร์ให้และที่สำคัญพาเขามารู้จักกลับเราด้วยและได้ข้อมูลอย่าง

หนึ่งมาคือเขายังไม่มีคนจับจอง ทำให้เราตอนนั้นเริ่มมีความหวังขึ้นมาจนในที่สุดเราก็ได้คุยกัน

มากขึ้น เขายอมรับให้เราเป็นเพื่อนคุยด้วยแบบไม่รังเกียจ เออ,,, เหตุผลหนึ่งที่ชอบเขาก็เพราะ

เขาน่าจะเป็นผู้หญิงที่เซอๆลุยๆ เป็นผู้หญิงในฝันของเราเลยละแบบนี้ เพราะเราไม่กล้าอาจเอื้อม

ไปจีบผู้หญิงที่สวยๆรวยๆอยู่แล้วละ เราก็ได้โทรไปคุยกับเขาบ่อยขึ้นทั้งๆที่รู้ว่าเขาเพื่อนพ้องเยอะๆ

มากๆสายก็ไม่ค่อยจะว่าง พยายามช่วยเหลือเขาเล็กๆน้อยที่พอจะทำได้เช่น หาชีทที่เขาอยากได้

มาให้ แต่แล้วสิ่งหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกไม่ค่อยใจเมื่ออยู่กับเขาไปเรื่อยๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดีอะไร

นะ แต่ตัวเรากลับคิดไปเองสิว่า ตัวของเราเองเอาทุกด้านมาจับชนกับเขาแล้วไม่มีอะไรสู้เขาได้

เลย เช่น

1.1 เขาเรียนเก่งกว่าจบมาเกียตินิยม รัฐศาสตร์ ราม แต่ตัวเราอะเหรอ จบที่เดียวกับเขาก

ว่าจะจบหกปี จบแค่เกรด 2.50

1.2 บ้านเขารวยกว่าเยอะ เขามีรถเก๋งคันงามขับ แต่ตัวเราเหรอ ไม่นั่งรถเมล์ก็ขี่มอเตอไซด์

1.3 เขาหุ่นดีผอมหน้าตาโอเค แต่เราเหรอทั้งอ้วนผสมดำ

ดังนั้นเราจึงคิดว่าเราจะเลิกไปยุ่งไปจีบเขาดีกว่า เพราะไม่มีอะไรดีเลย ต่อไปนี้เราจะไม่โทร

ไปกวนเขาดีกว่า ไม่เสนอหน้าไปหาเขาตอนที่เขาคุยอยู่กับเพื่อน ตอนนี้ก็ไม่ได้โทรไปเจอเขามาสี่

วันแล้วละจากที่เคยโทรไป ส่ง sms ไปหา เขาเป็นผู้หญิงคนแรกเลยละที่เราจีบแล้วเราส่ง sms

แสดงความห่วงใยไปให้ แต่ตอนนี้ก็ยังสับสนตัวเองว่าตัวเองเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า ทำไม

ไปเปรียบเทียบแบบนั้น แต่มองอีกด้านเขาคงไม่สนใจคนอย่างเราหลอกเนอะคนที่เพิ่งรู้จักกับเขา

ได้ไม่ถึงเดือนรีบออกมาตอนนี้คงจะดีกว่าสายไป ทำไงดีวะหน่อย ตอนนี้ก็คิดถึงเขานะ...

2. เรื่องเรียน

ตอนนี้งาน ป โท มันหนักมากๆเยอะสะจนทำหลายๆคนท้อไปเหมือนกัน แต่สำหรับเราปัญหาก็

คือมันทำให้เราไม่ได้ไปเอาใจใส่กับอีกตัวที่เหลือที่เอแบคเท่าที่ควรตอนนี้ก็ใกล้จะสอบแล้วด้วย

แต่ก็อุ่นใจขึ้นมาหน่อยก็คือว่าอาจารย์ที่เอแบคบอกว่าจะช่วยนะถ้าช่วยได้ แต่คุณต้องตั้งใจทำให้

ดีที่สุด ครับผมจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้ (แต่ปัญหาจากข้อหนึ่งก็ทำให้ไม่ค่อยมีกำลังใจเลย)

สู้อีกนิดนะหน่อย ปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต ที่รอคอยมาจะแปดปีแล้วอีกนิดก็จะได้แล้ว

ปล

- คิดถึงบ้านเก่า คิดถึงมิตรภาพดีๆที่มีให้กันจัง ภาพที่เคยสนุกเฮฮาด้วยกัน

- สู้ตายหน่อยทนอีกนิดหมดเดือน ตค ไปก็โล่งแล้ว .....

" ผมจะหนีหรือจะสู้โดยไม่มีหวังกับคุณดีนะเนี่ย แต่ตอนนี้คิดถึงคุณนะ"

วันนี้เป็นวันที่สองของการย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่แล้วสินะ

ยังไม่รู้ว่าบ้านหลังเก่าจะให้เรากลับไปอยู่ได้เมื่อไหร่กัน

แต่ถ้ากลับไปอีกครั้งยังไงมันก็คงจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

เพราะสิ่งที่สร้างมานั้นมันต้องใช้เวลาก็เหมือนกับการที่

เราก่อภูเขาที่ทำจากทรายตามชายหาดนั้นและพอมัน

สวยงามจนเป็นที่พอใจของพวกเราที่ช่วยกันสร้างมัน

แต่แค่มีคลื่นลมแรงๆที่มาโดยไม่รู้ตัวสักครั้งหนึ่งทุกสิ่ง

มันก็พังทลายลงมา แต่กว่าจะกลับไปสร้างมันใหม่คง

ต้องใช้เวลาอาจมากน้อยหรือมากกว่าเดิมในการสร้าง

ฐานมันขึ้นมาใหม่จนได้ยอดที่สวยงามจนทำให้พวก

เราพอใจเหมือนเดิมอีกครั้งแต่ส่วนประกอบใหม่ของ

มันก็คงจะไม่ใช่ชิ้นส่วนเดิมๆทั้งหมด

เราเคยฝันว่านะเราต้องย้ายบ้านที่เราเคยอยู่มันตั้งแต่จำความได้

ในความฝันบ้านที่เราเคยอยู่เดิมมันก็เปลี่ยนเจ้าของไปในฝันเรา

ใจหายอย่างมากทั้งที่ครั้งหนึ่งเราก็เคยฝันอยากไปอยู่บ้านใหม่ๆ

ที่สวยกว่าบ้านหลังเดิมที่มันทั้งแคบและโทรมแต่เอาเข้าจริงมัน

มีความผูกพันทำให้ไม่อยากจากไปโดยไม่รู้ตัว ที่บ้านหลังเก่า

ที่อยู่ในหน้าจอคอมพิวเตอร์หลังเก่าของเราความรู้สึกก็เป็นเช่น

นั้นแบบในฝันเลยละ

ก้าวแรกที่ทำให้เราได้เข้ามาสัมผัสกับความอบอุ่นจากบ้านหลังเก่า

ก็เนื่องมาจากน้องคนหนึ่งในแชทเอแบคส่งไดอารี่มาให้ดู พอดูแล้ว

เวลาอ่านมันก็มันส์มากๆ แต่ก็เก็บไว้อ่านนานทีเดียวยังไม่เคยคิด

จะลองเขียนบ้าง แต่พอมาวันหนึ่งเกิดอยากจะรู้ว่าเวลาน้องเขา

เขียนไดอารี่เขาทำยังไงก็เลยอยากลองดูบ้าง ภาพแรกที่ยังจำได้

ที่เราอัพไดอารี่เราเพียงแค่พิมพ์คำว่า "TEST" แล้วมันกลายเป็น

หน้าบันทึกบนโลกออนไลน์ได้เราแอบปลื้มใจมากๆและยิ่งพอเวลา

เห็นคนมาคอมเมนต์ให้ยิ่งซึ้งใจ ตอนแรกๆก็แค่อยากจะลองเล่นดู

เฉยๆแต่พอเวลามันผ่านไปๆ มีเรื่องอะไรที่เหนื่อยล้าก็อยากมาระ

บายบนที่แห่งนี้

และแล้วความผูกพันมันก็เพิ่มมากขึ้นเมื่อไดมีโอกาสไปเจอตัวจริงของ

คนที่อยู่บนบ้านเดิมหลังนั้นครั้งแรกตอนไปโพสมีตติ้งตอนเดือน ตค ปี

ที่แล้ว ที่ไปตอนนั้นไม่ได้หวังว่าจะได้มาเจอความอบอุ่นหลอกแต่ตอนนั้น

เรายังแทบไม่เคยเข้าวัดพระแก้วเลยเชื่อไม เลยเป็นโอกาสอันดีเพราะทริปนี้

เขาจะไปเที่ยววัดพระแก้วกัน แต่พอไปสัมผัสทริปนั้นแล้วจึงได้พบว่าถึงแม้เรา

จะไม่ค่อยได้รู้จักคนเยอะแต่พอมองไปทุกๆคนสนิทสนมกันอบอุ่นกันอย่างมาก

ทำให้เรารู้สึกอบอุ่นตามไปด้วยและก็ยังมีตามมาอีกหลายๆครั้งที่น่าประทับใจ

&&

ปล อยากให้ทั้งสองฝ่ายอย่าถือทิฐิใส่กันอีกเลย แค่เพียงคำว่า "ขอโทษ"

ให้ต่อกันของทั้งสองฝ่ายน่าจะทำให้อะไรๆมันดีขึ้น เราว่าคนในครอบ

ครัวเดียวกันพร้อมจะให้อภัยกันอยู่เสมออยู่แล้วไม่ว่าใครจะผิดก็ตาม

อย่าทำให้แค่ปัจจัยภายนอกเศษกระดาษเล็กๆมาทำลายความสัมพันธ์นี้เลย

ย้อนกลับไปดูภาพเก่าๆข้างบนสิมันน่าประทับใจดีออก...

" อย่าให้ความทรงจำดีๆต้องหลุดลอยหายไปเลย"

ย้ายมาตามที่แม่จุ๊บกับปลาๆแนะนำครับ

จริงๆวันนี้มีเรื่องราวอยากจะเขียนเรื่องราวหนึ่งที่น่าประทับใจมากๆ

แต่ก็น่าเสียดายเนอะที่บ้านหลังเก่าปิดปรับปรุงแบบไม่รู้กำหนดเปิด

เรื่องของเรื่องวันนี้ก็คือ วันนี้นะตอนก่อนจะไปเรียน ป โท ที่รามตอนเย็น

ก็เดินไปหาของกินชั้นสอง มองแล้วมองอีกว่าน้องเปตองอยู่เปล่าเหนอ

ถ้าอยู่จะได้หลบไปซื้อที่อื่น(แล้วจะแอบรักเขาทำไมเนี่ยไม่กล้าไปเจอ)

ปรากฎว่าไม่เห็นเลยไปซื้อน้ำดื่มไว้ไปกินบนห้อง แต่ขาเดินกลับไปลิฟต์

เจอะกันเต็มๆเข้านั่งอยู่เขายิ้มให้เราด้วยละแทบช๊อค เราก็ยิ้มกลับแล้วก็

ถามเขาว่ามานานแล้วเหรอครับ เขาก็บอกว่าเพิ่งมาคะ เราก็เขินๆแล้วรีบ

เดินไปขึ้นลิฟต์แต่พอไปถึงห้องรู้สึกว่าตัวเองพูดน้อยไปเปล่านะ สงสัย

เลยโทรไปหาน้องสาวขอคำแนะนำ เลยโดนน้องสาวบังคับให้ลงไปชั้น

สองเลยพี่ไปซื้อขนมให้เขาเลยเดี๋ยวนี้ จะแอบเบี้ยวก็ไม่ได้เพราะน้องเขา

ให้ถือสายจนกว่าจะได้ยินเสียงเปตอง ในที่สุดก็ลงไปจนได้ก็ซื้อลูกอม

hall ที่เขาใส่ถุงเล็กให้สองถุง แต่ไม่กล้าให้เพราะโต๊ะเขาเพื่อนเขาเยอะ

มาก ไปเจอเพื่อนผู้หญิงในห้องเลยวานให้ไปเรียกให้หน่อย(อายตัวเองอะ)

สักพักเปก็เดินมาหา เราก็บอกว่าซื้อขนมมาฝากครับ เขาก็รับขนมเราโดยทัน

ที แล้วก็ยื่นมือถือเราให้เขาคุยกะน้องสาวว่าพี่ชายเอ๊งจัดการภาระกิจฟิชโช่สำ

เร็จแล้วนะครับเยส..~~~

edit @ 2005/09/08 00:11:26